jolyeng017002.jpg
home
contact
video
foto
schrijfsels
tentoonstellingen
vlaggenproject

1

 

 

 

 

 

Het zijn die stille dagen,

vertoeven in een tussen-weg,

zoals ik het noem, ervaar, beleef,

tussen echt en ver en ergens zijn.

 

het zijn de dagen dat het besef groeit

van wat ik niet meer kan, maar wil

wat nu normaal is en mijn verlangen;

ik krijg het enkel gezegd in een tussen-zin

 

Het weegt dat ik niet stop met denken

aan stoppen of verdergaan, aan afspraken

aan pragmatisch denken en verlangen;

aan normen als normaal en het spiegelbeeld.

 

Het zit in mijn lijf, een worm die groeit,

Het kruipt tussen mijn hersenkwabben,

Verkrampt mijn maag en pillen vraagt;

maar verder knaagt aan wat nog rest.

 

2

 

 

 

 

 

ik stond op het podium, hier,

er was geen beving of beweging,

sta ik nog in het midden daar,

is het nog zoals toen?

 

ik kan niets voelen,

heb niets om naar te richten,

donker voelt naar niets

vooral bij stilte.

 

ik heb niets in mijn geheugen

noch op papier of memory stick

waar zit die verdoemde schakelaar?

was er één onder de warme lampen?

 

ik blijf dan maar staan

zoals ik jaren stond,

hier op mijn podium

wachtend op een teken.

Schrijfsels

3

 

 

 

 

 

het zelfde lied zal vervelen

maar toch wil ik het schrijven 

met veer en perkament,

- staat beter voor de oneindigheid -,

versturen met postduiven,

- staat beter bij het vertellen -,

of mailen, maar is zo alledaags.

De oneindige herhaling,

schakeringen en varianten,

kleurwoorden die ver

over de horizont schreeuwt

het herhalend verhaal

vervelt langs verre wegen

 

Maar steeds kom ik terug

waar ik begon en begin opnieuw

het verhaal dat zich herhaalt

vervelt in variaties van roepen

schreeuwen en fluisteren over de horizont

het oneindig verhaal van gedachten

een ring van ooit maar wellicht nooit,

gedachten leiden gedachten,

opnieuw over de horizont tot eens

het punt waar alles stopt

en alles opnieuw komt

als het woord van nooit en opnieuw.

1
2
3
4
Uit : DIE STILLE DAGEN
5
6